De schuldenberg in Nederland is opgelopen. Verschillende media besteden hieraan volop aandacht. Als NCMN kan je dan niet achter blijven. De publicatie is initieel gedaan door de Nederlandse Vereniging van Incasso-ondernemingen NVI. 

In de verschillende artikelen die aan dit onderwerp zijn gewijd, wordt aangegeven dat consumenten en bedrijven samen een schuld hebben openstaan van 6,3 miljard. Het betreft hier een schuld die onbetaald is en door de schuldeisers uit handen is gegeven aan een incasserende instantie. Wat opvalt is dat er veel aandacht wordt besteed aan de consumentenkant van het verhaal en dat de bedrijven die zich niet houden aan de betalingsverplichtingen niet worden belicht. Is het leeuwendeel van dit bedrag te wijten aan de consument?

 Het aantal mensen dat een schuld heeft nam af. Volgens mevrouw Jet Creemers, voorzitter van de NVI, heeft dat twee oorzaken. De eerste oorzaak is dat consumenten voorzichtiger zijn geworden bij het aangaan van verplichtingen die zijn gekoppeld aan enige vorm van kredietverstrekking of het verkrijgen van diensten op rekening. De tweede oorzaak is dat bedrijven bij het accepteren van nieuwe klanten zich wapenen tegen potentiele wanbetalers. Het is een positief gegeven dat consumenten steeds meer controle krijgen over hun besteedbaar inkomen en dat bedrijven inzien dat een nieuwe klant soms meer geld kost dan dat deze oplevert. Ook de banken dragen hun deel hierin bij, want wie kan er nu nog een lening krijgen bij een bank? De regels zijn in de afgelopen jaren behoorlijk aangescherpt om overkreditering een halt toe te roepen en dat is terecht.  

Die 6,3 miljard die openstaat bij de incasso-ondernemingen dient dus uiteindelijk te worden betaald door minder consumenten en bedrijven. Wat wel interessant om te weten is, wat de oorzaak is dat deze schuldenlast toeneemt onder deze groep debiteuren. Je zou toch neigen om aan te nemen dat, wanneer je een groep wanbetalers hebt en waarbij nauwelijks nieuwelingen instromen het volume naar beneden gaat. Ondernemingen zullen toch niet weer kredietrisico aangaan met deze groep debiteuren? Toch blijft het bedrag oplopen.

 Voor een deel zal dit zijn vanwege een instroom van nieuwe debiteuren waarbij de vordering hoger is. Voor een deel zal de oorzaak liggen bij debiteuren die gewoon niet meer in staat zijn om te kunnen betalen. Spelen opgevoerde kosten, ophogingen en interest hier een rol? Het getal van 6,3 miljard is vanzelfsprekend zorgwekkend. Maar om meer duidelijkheid te krijgen over hoe deze schuld tot stand is gekomen, zou de NVI eens moeten komen met een onverdichte analyse van dit bedrag. Kortom, waar komen deze schulden vandaan? Hoe kunnen deze verder worden gecategoriseerd, waaruit is dit bedrag opgebouwd en hebben doorlooptijden invloed op dit bedrag? Op deze manier zouden branches c.q. sectoren kunnen worden gewezen op hun (maatschappelijke) verantwoordelijkheid. Ieder jaar worden er cijfers bekend gemaakt over faillissementen, schuldsaneringsaantallen, schulden, uitstaand krediet en zoveel meer, maar wat zeggen deze rijen met informatie nu eigenlijk? Dat het slecht gaat. Dat is een waarheid als een koe. Ook nu noemen de politici de situatie ernstig, maar wat kunnen wij nu eigenlijk van Den Haag verwachten? Men is bijvoorbeeld al een lange periode aan het steggelen over een landelijke uitgebreide schuldenregistratie, maar daar is nog altijd geen duidelijkheid over. Allicht dat mevrouw Creemers die daar met de NVI bij betrokken is en in relatie tot het artikel iets kan melden over de voortgang in dit inmiddels slepende dossier. Voorts wordt opgemerkt dat mensen met schulden een spaarpotje zouden hebben. Is dat niet een tegenstelling? Er zullen maar weinig mensen zijn met een structureel schuldenprobleem die beschikken over een spaarpotje. 

Dan toch nog even aandacht voor het schuldendeel dat wordt veroorzaakt door ondernemers. Ook daar kunnen meerdere redenen voor zijn dat deze groep niet tijdig aan de betalingsverplichtingen voldoet. Natuurlijk heeft het bedrijfsleven last van een minder goed lopende economie. Er wordt minder verkocht en veel branches hebben het zwaar. Zo ook de motor van de economie: het MKB. Veel MKB-ers zijn toeleverancier van grotere bedrijven. Naast allerlei factoren die te maken hebben met teruggang in omzet, kan worden gesteld dat met name de grote ondernemingen in Nederland nou niet even solidair zijn aan de toeleveranciers van diensten en producten. Vaak houden deze ondernemingen er een stringent credit management beleid richting hun afnemers op na en zo hoort dat ook. Maar wat ook opvalt is dat veel ondernemingen die hun credit risk management goed op orde hebben zelf kunnen worden betiteld als slechte betalers. De toeleveranciers zijn belangrijke kredietvertrekkers geworden voor deze grote ondernemingen. Betalingstermijnen van 120 – 180 dagen zijn daarbij geen uitzondering. Het is daarmee voorstelbaar dat deze MKB-ers vaker worden geconfronteerd met grote liquiditeitsproblemen en dus regelmatig een brief van een incassobureau ontvangen.

Of het bedrag verder zal toenemen in 2012 lijkt nu al vast te staan. Daarbij komt nog eens kijken dat door verandering van wetgeving incassobureaus minder intensief kunnen werken aan een vordering omdat de doorbelasting van kosten aan banden is gelegd. Natuurlijk wensen wij dat wij geen gelijk krijgen, maar zoals het gezegde zegt: De wens is de vader van de gedachte…..