Cashflow is een term in de bedrijfseconomie waarmee het geld dat een organisatie in en uit gaat bedoeld wordt. De Nederlandse vertaling is kasstroom, maar in de literatuur en in de praktijk wordt deze term niet vaak gebruikt. Meestal worden cashflows weergegeven per periode of per project. Als er geld binnenkomt heet dit een positieve cashflow en als er geld de organisatie verlaat is dit een negatieve cashflow. Als een onderneming een jaarrekening publiceert wordt naast de balans en resultatenrekening ook een cashflowoverzicht (in Nederland dus ook wel kasstroomoverzicht) van dat jaar gepubliceerd. (Bron; Wikipedia)

• Echte geldstromen: expenditures ( expenses).
• Expenditures: OpEx (evt. Tax), CapEx & FinEx
• Te bepalen via bankrekeningstelsel.

Cashflowberekening d.m.v. indirecte methode

De eenvoudige boekhoudkundige methode:

+/- Resultaat na belasting + afschrijvingen

Uitgebreide boekhoudkundige methode:

+/- Resultaat na belasting + afschrijvingen + dotatie voorzieningen -/- onttrekking voorzieningen -/- ingehouden winst niet geconsolideerde deelneming

Het risico op het niet terugbetaald krijgen van de obligatielening door een default (niet in staat zijn tot terugbetaling)van de geldnemer kan met behulp van een CDS (credit default swap) worden doorgezet naar een andere partij die dit risico wil overnemen tegen een vooraf bepaalde prijs. De hoogte van de CDS kan ook gebruikt worden als een risicoindicator. Gaat de CDS prijs plotseling omhoog dan is er grote onzekerheid in de markt met betrekking tot de continuïteit van een bedrijf.

Een comparitie van partijen is een persoonlijke verschijning van de partijen voor de rechter. Het is aan de rechter om een dag te bepalen dat een comparitie van partijen plaatsvindt. Een comparitie van partijen is een persoonlijke verschijning van de partijen voor de rechter. Het is aan de rechter om een dag te bepalen dat een comparitie van partijen plaatsvindt. Het doel hiervan is een schikking te bereiken en/of om nadere inlichtingen over de ingenomen standpunten van de partijen te verkrijgen.

Rating (ofwel creditrating) Een creditrating is een indicator die aangeeft hoe groot de kans is dat de lening wordt terugbetaald. Hoogste rating is AAA vrijwel geen enkel risico op niet terugbetalen. Laagste rating is DDD is default/onvermogen om terug te betalen. De drie bekendste rating agencies zijn Moodys, S&P en Fitch. AAA en AA noemt men ook wel "investment grades". Lager dan BB noemt men ook wel "junk bond". Rating loopt met stappen terug van AAA naar AA naar A naar BBB naar BB etc. Daarnaast worden ook nog tussenstappen aangegeven met + en – . De rating wordt gebaseerd op historische financiële data en actuele activa en passiva. Ratings kunnen op verzoek worden bepaald voor bedrijven, banken en financiële producten maar ook voor landen. Zodra er een "credit event" is of er is nieuwe financiële data kan de rating worden aangepast. Indien de rating verslechtert kan dit betekenen dat banken of landen voor nieuwe obligatieleningen een hogere rente (risicotoeslag) moeten betalen. Dit vanwege de toename van het risico dat de lening niet kan worden terugbetaald. Ook Graydon en Dun & Bradstreet werken met eigen ratings. Op basis van de rating wordt de procentuele kans bepaald dat er sprake is (binnen 1 tot 5 jaar) van een default (= niet kunnen voldoen aan de betalingsverplichtingen). Door de procentuele kans af te zetten tegen de maximale schade die optreedt bij een default bereken je de expected loss. Deze kun je afzetten tegen de voorziening. Kort samengevat worden er een viertal ratingsystemen gehanteerd, namelijk die van:

1. een ratingagency
2. kredietverzekeraars en handelsinformatiebedrijven: de unsollicited rating
3. analysten van effecten en fondsen
4. de banken: de UCR rating